جن‌نامه ( 1 )

... شلوار پاره پوره‌ی سربازی پوشیده با پیرهن پشمی از اون کهنه‌‌تر،  در حدود 14، 15 ساله می‌زنه، با موهای بور و صورت ناموزونی که شبیه اهالی کردستانه، شاید هم ترک باشه، از چکمه‌های کهنه‌ی گلی‌ درب و داغون‌اش می‌شه حدس زد توی ساختمان نیمه‌کاره‌ای همین دور و بر کارگره، با چشم‌های معصوم‌اش مرتب به این‌طرف و اون‌طرف نگاه می‌کنه و بخار نفس‌اش رو به دنیایی که شدیدن با اون نامتجانسه می‌پاشه، دنیایی سراسر پوشیده از کاپشن، دست‌کش، چتر، سمند، 206، پراید و ... چن‌تا نون بربری توی دستشه و داره به طرف ساختمان محل عملگی‌ش حرکت می‌کنه، از نون بربری‌ها بخار بلند می‌شه، انگار معشوق‌اش رو چسبیده باشه دودستی نون‌ها رو تو دست‌اش گرفته و گرمای لذت‌بخش‌اش رو زیر پوست تاول‌زده‌ی زبر دست‌‌ش احساس می‌کنه ...

... نیمه‌شبه، انگار از عالم و آدم بی‌خبره ، حتی به ماشینی که به‌سرعت از کنارش می‌گذره و به‌ش فحش می‌ده محلی نمی‌گذاره، ایست‌گاه‌اش جای آشغال‌های جلوی خونه‌هاس، از روی نایلون آشغال‌ها حدس می‌زنه که توشون چیه، به زحمت 12 سال‌اش بشه، با موهای سیاه، چشمای سیاه، صورت سیاه و لباسای سیاه، با دست‌هایی که نسبت به سن‌اش بسیار بزرگتر می‌زنه‌، آشغال‌هایی رو توی گونی بسیار بزرگی می‌ریزه که تمام مدت به دوش داره، در یکی از آپارتمان‌های دور و بر جشن تولدی برگزار می‌شه، صدای دست، صدای خنده، صدای شادی، صدای رقص، کسی کاری به این سیزیف کوچیک نداره که با گونی‌ای سه برابر اندازه‌ی خودش توی قطره‌های بارون از این آشغال به اون آشغال سرکشی می‌کنه و معلوم نیس بار گناهای چه‌کسی رو داره به‌دوش می‌کشه ...

... بارون تموم خیالات منو می‌شوره و با خودش می‌بره، سخن‌رانی خاتمی، یوشچنکو، چخوف، عراق، آمریکا، خلیج فارس ... بارون حتی ستاره‌ها و ماه رو می‌شوره، حتی چشم‌های تو رو می‌شوره و پاک می‌کنه، بارون منو خالی خالی می‌کنه، پاک پاک، بارون دستامو بلند می‌کنه و منو می‌چرخونه، منو می‌رقصونه، یه رقص دیوونه‌وار تو دل یه شب سیاه ... بارون منو می‌شوره و توی جوی آب می‌ریزه، یه قوطی کنسروه، یه سیب گاز زده و من، هر سه رقص‌کنان دور‌ می‌شیم، ناپدید می‌شیم، گم می‌شیم و بارون هم‌چنان می‌باره ...

جن‌نامه ( 2 )

... نوبت من تموم می‌شه‌، سیگاری آتیش می‌زنم، کنار پنجره می‌رم و بازش می‌کنم، احساسی که دیگه حالا برام مزمن شده مث یه ققنوس از خاکستری دود سیگار سر می‌کشه و منو درسته می‌بلعه، انگار همین دیروز بود که از قاب پنجره‌ای - همین دور و بر - شهد وحشی چشمای کوهستانی‌شو تو کامم ریخت ... هوا بارونیه، کوهی دیده نمی‌شه، کلاغ سیاهی، قنبلی خاکستری ابرها رو شیار می‌زنه، برام خبری نیاورده، از بالا سرم رد می‌شه، روی چوب پایینی قاب پنجره با خط کج و معوج کنده شده : " من دوستش دارم " ... یاد اون نوشته‌ای می‌افتم که پایین کنار در آسانسور روی دیوار کنده شده ... یاد اون شبی می‌افتم که لنگه‌ی سنگین در چوبی رو کنار زدم و توی دالون بی انتها به سمت سقوط می‌رفتم، اما یه صداش و یه نگاه‌اش– جلوی چشمای حیرت‌زده‌ی دوستان – منو کشید بالا، انقدر که برگشتم به خودم ... نه، نوشته‌ی کنار آسانسورو یادم نمی‌آد، چه اهمیتی داره، در و دیوار تئاترشهر پر از اسم و نوشته‌است، پر از بازیگر و کارگردان و نویسنده و طراح و ... که هیچ‌کدومو یادم نمی‌آد ... مهم نیس ... سیگارو روی دماغ ققنوسه خاموش می‌کنم و پنجره رو می‌بندم ...‌